Parysów - obiekty

Przejdź do treści

Menu główne:

Parysów

Kościoły

 Parysów – wieś w Polsce (1538-1869 miasto) siedziba gminy gminy Parysów położona w województwie mazowieckim, w powiecie garwolińskim. W latach 1975-1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa siedleckiego. Według danych z 31 grudnia 2006 roku wieś zamieszkiwało 1100 mieszkańców.
Pierwotnie wieś nazywała się Siećcza, nazwa ta pojawia się w zapisach z XV i XVI wieku jako Scheschcza (1444), Syeczcza (1448), Syecza (1494), Szieczicza (1523). Pierwotna nazwa najprawdopodobniej brzmiała Siedźcza, i uległa przekształceniu w Siećcza. Przy słuszności jakiej hipotezy, nazwa pochodziłaby od nazwy osobowej Siadek. Dzięki staraniom Floriana Parysa, kasztelana zakroczymskiego, miejscowość w 1538 otrzymała prawa miejskie na prawie magdeburskim. Od osoby założyciela pochodzi obecna nazwa.[1] W 1869 roku miejscowość straciła prawa miejskie.
Parafia Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny w Parysowie erygowana została 4 października 1445 roku, przez biskupa Andrzeja Bielińskiego. Obecny kościół parafialny pw. Wniebowzięcia Najświętszego Marii Panny został wzniesiony na miejsce wcześniej istniejącego drewnianego kościoła.
Pierwszy kościół istniał już w 1318 r. we wsi Sieczcza koło Parysowa. Gdy ten uległ zniszczeniu, nowy kościół zbudował Florian Parys (wojewoda mazowiecki I Rzeczypospolitej) w 1539 r. Po pożarze tego kościoła, następny wybudowano w 1750 r., który przetrwał do 1914 r. Obecny kościół parafialny murowany, wybudowany w latach 1914-1925, konsekrowany w 1926 r. przez biskupa Czesława Sokołowskiego, podlaskiego biskupa pomocniczego. XIX wieku miejscowość była przejściowo siedzibą gminy Pszonka.
Kościół istniał już w 1318 r. we wsi Sieczcza koło Parysowa, a gdy uległ zniszczeniu, zbudowany został nowy przez Floriana Parysa w 1539 r. Po pożarze tego kościoła, następny wybudowano w Parysowie w 1750 r., który przetrwał do 1914 r. Obecny kościół parafialny murowany, wybudowany w latach 1914-1925, staraniem księży Władysława Wachowicza, Michała Beneta i Franciszka Dąbrowskiego, konsekrowany w 1926 r. przez Bpa Czesława Sokołowskiego sufragana podlaskiego. Styl neobarokowy z elementami eklektycznymi.

Wróć do spisu treści | Wróć do menu głównego