Wilga - obiekty

Przejdź do treści

Menu główne:

Wilga

Kościoły

Wilga – wieś w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie garwolińskim, siedziba gminy Wilga. W latach 1975−1998 miejscowość położona była w województwie siedleckim.
Nazwa miejscowości pojawia się w średniowiecznych zapiskach jako Wilka w 1407, Vilka w 1415, Wilka w 1416, de Wilcza w 1425, Vylka w 1440 i 1502. Brzmiała ona niegdyś Wilka. Pochodzi od rzeki Wilgi, mającej w pobliżu ujście do Wisły. W nazwie rzeki, od około 100 lat, znajduje się ten sam człon jak w wyrazie wilgoć. Ponieważ przed 200 laty i wcześniej rzeka Wilga nazywała się: Wilka, Wielka Wilcza, Wilcza, Wilca współczesne odniesienie nazwy zarówno miejscowości Wilga jak i rzeki Wilga do wilgoci wydaje się bez sensu.
Pierwsze wzmianki o Wildze pochodzą z XIII wieku. W XIV wieku należała do rodu Wilckich herbu Topór. W 1407 roku ufundowana została we wsi parafia. W roku 1534 (1554) Wilga uzyskała prawa miejskie, które straciła w połowie XVII wieku na skutek upadku gospodarczego.
W latach międzywojennych odkryto walory letniskowe wsi za sprawą hrabiego Stanisława Kostki Rostworowskiego. Od tamtej pory nastąpił rozwój osiedla wypoczynkowego w Wildze. W sierpniu 1944 roku w okolicach Wilgi toczyły się boje o tzw. przyczółek warecko-magnuszewski. Podczas II wojny światowej na terenie osiedla znajdowały się obozy pracy dla Żydów i jeńców radzieckich, którzy byli zatrudnieni przy budowie wałów rzeki Wilga. Najprawdopodobniej byli oni rozstrzeliwani na terenie przyległym do dzisiejszego ośrodka MSW. Rozstrzelano tam także grupę kobiet i dzieci żydowskich, które koczowały na zewnątrz obozu w lesie. Groby te nie są dotychczas oznaczone. W 1944 roku na obrzeżach Wilgi znajdował się szpital radziecki. Zmarłych chowano w niedużej odległości od szpitala. Po wojnie zmarłych częściowo /tylko czaszki/ przewieziono na cmentarz wojenny w Garwolinie. Na dzień dzisiejszy groby z czasów wojny nie są oznakowane.
Po wojnie dalszy rozwój letniska – swoje ośrodki wypoczynkowe miały tu liczne warszawskie zakłady pracy.
Parafia Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Wildze erygowana w 1407. Obecny kościół parafialny neogotycki, murowany, wybudowany w latach 1913-1918. Mieści się przy ulicy Warszawskiej.
Kościół uposażony został w 1407 r. Następny nowy drewniany, wybudowany w 1771 r. przez Bogusława Zajączka, podczas wojny w 1915 r. spalił się. Obecny kościół parafialny murowany, wybudowany w latach 1913-1918, staraniem ks. Jana Bednarka. Styl neogotycki. Księgi metrykalne od 1642 r. (niekompletne). Kronika parafialna od 1927 r.

Wróć do spisu treści | Wróć do menu głównego